اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر هیجان بر نشخوار خشم، پرخاشگری پنهان ارتباطی و سبک‌های هیجانی زوجین دارای تجربه خشونت خانگی

چکیده

مقدمه و هدف: زوجین دارای خشونت خانگی دارای مشکل‌های زیادی در زمینه هیجانی و ارتباطی هستند. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر هیجان بر نشخوار خشم، پرخاشگری پنهان ارتباطی و سبک‌های هیجانی زوجین دارای تجربه خشونت خانگی انجام شد.

روش‌شناسی: پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه پژوهش حاضر زوجین دارای تجربه خشونت خانگی شهر تهران در سال 1402 بودند که تعداد 16 زوج با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه مساوی جایگزین شدند. گروه آزمایش 8 جلسه 90 دقیقه‌ای (هفته‌ای یک جلسه) تحت زوج درمانی مبتنی بر هیجان قرار گرفت و گروه گواه در لیست انتظار برای آموزش ماند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس نشخوار خشم (ساخودولوسکی و همکاران، 2001)، مقیاس پرخاشگری پنهان ارتباطی (نلسون و کارول، 2006)، پرسشنامه سبک‌های هیجانی (کسبیر و همکاران، 2019) و پرسشنامه خشونت علیه زنان (حاج- یحیی، 2000) بودند. داده‌های این مطالعه با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم‌افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج این مطالعه نشان داد که زوج درمانی مبتنی بر هیجان باعث کاهش نشخوار خشم و پرخاشگری پنهان ارتباطی و افزایش سبک‌های هیجانی زوجین دارای تجربه خشونت خانگی شد (001/0P<).

نتیجه‌گیری: طبق نتایج این مطالعه، درمانگران و متخصصان حوزه سلامت می‌توانند از روش زوج درمانی مبتنی بر هیجان در کنار سایر روش‌های درمانی برای بهبود ویژگی‌های هیجانی و ارتباطی زوجین به‌ویژه کاهش نشخوار خشم و پرخاشگری پنهان ارتباطی و افزایش سبک‌های هیجانی استفاده کنند.