اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر روان‌رنجوری در افراد مبتلا به سندروم روده تحریک‌پذیر

چکیده

مقدمه و هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر روان‌رنجوری در زنان مبتلا به سندروم روده تحریک‌پذیر انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش از نوع مطالعات نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان مبتلا به سندروم روده تحریک‌پذیر مراجعه‌کننده به بیمارستان طالقانی تهران در سال ۱۴۰۴ بود. از این میان، ۳۰ نفر با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه شخصیتی نئو (کاستا و مک‌کری، ۱۹۸۵) و پروتکل درمان متمرکز بر شفقت (گیلبرت، ۲۰۰۹) بود. داده‌ها پس از بررسی مفروضه‌ها (مانند آزمون شاپیرو-ویلک)، با استفاده از آزمون آماری تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

یافته‌ها: نتایج حاصل از تحلیل استنباطی کوواریانس نشان داد که تفاوت معناداری بین نمرات دو گروه وجود دارد؛ به‌طوری‌که اجرای مداخله درمان متمرکز بر شفقت منجر به کاهش معنادار نمرات روان‌رنجوری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در مرحله پس‌آزمون شد (0.01 > p).

نتیجه‌گیری: درمان متمرکز بر شفقت از طریق افزایش خودمهربانی و بهبود تنظیم هیجانی، موجب کاهش سطح روان‌رنجوری در افراد مبتلا به سندروم روده تحریک‌پذیر می‌شود. با توجه به اندازه اثرهای به‌دست‌آمده که نشان‌دهنده کارآمدی این مداخله است، این رویکرد می‌تواند به‌عنوان یک مداخله مکملِ مؤثر در کنار سایر درمان‌های پزشکی و روان‌شناختی جهت ارتقای سلامت روان این بیماران مورد استفاده قرار گیرد.