مدیریت بدن زنان مبتلا به یائسگی زودهنگام با تأکید بر اصلاح سبک زندگی در شهر تهران

چکیده

مقدمه و هدف: یائسگی زودهنگام به‌عنوان یک پدیده چندبعدی زیستی، روانی و اجتماعی، کیفیت زندگی زنان را تحت تأثیر قرار داده و نیازمند رویکردی فراتر از درمان‌های صرفاً پزشکی است. این پژوهش با هدف تبیین راهبردهای مدیریت بدن در زنان مبتلا به یائسگی زودهنگام با تأکید بر اصلاح سبک زندگی در بستر فرهنگی-اجتماعی شهر تهران انجام شد.

روش‌شناسی: این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل تماتیک انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته با ۴۰ زن ۳۰ تا ۴۰ ساله مبتلا به یائسگی زودهنگام که به‌صورت هدفمند انتخاب شده بودند، گردآوری شد. تحلیل داده‌ها در سه سطح کدگذاری باز، محوری و گزینشی انجام گرفت و اعتبار یافته‌ها از طریق بازبینی مشارکت‌کنندگان، بررسی همتایان و توصیف غنی تضمین شد. چارچوب‌های نظری فرهنگ و شخصیت، تفسیرگرایی و رویکرد نمایشی برای تفسیر داده‌ها به‌کار گرفته شد.

یافته‌ها: تحلیل داده‌ها به استخراج چهار مضمون اصلی شامل خودمراقبتی و مراقبت بدن، اصلاح سبک زندگی، رویکرد فرهنگی-اجتماعی و استراتژی‌های مقابله‌ای منجر شد. نتایج نشان داد که مدیریت بدن فرآیندی پویا و چندلایه است که از تعامل میان ساختارهای اجتماعی، ارزش‌های فرهنگی و تجربه‌های روزمره شکل می‌گیرد و اصلاح سبک زندگی نقش معناداری در بهبود پیامدهای جسمی و روانی دارد.

نتیجه‌گیری: یافته‌ها بیانگر آن است که مدیریت مؤثر یائسگی زودهنگام مستلزم گذار از مدل‌های زیستی به رویکردی یکپارچه مبتنی بر زمینه‌های فرهنگی و اجتماعی است و مداخلات سلامت باید بر توانمندسازی زنان در خودمراقبتی و اتخاذ سبک زندگی سالم متناسب با بافت فرهنگی تمرکز داشته باشند