مقایسه نیرومندی من، ناگویی‌هیجانی و تصویر بدنی در افراد مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر و افراد سالم

چکیده

مقدمه و هدف: سندرم روده تحریک‌پذیر علاوه بر نشانه‌های جسمانی، با مشکلات روان‌شناختی متعددی همراه است که می‌تواند بر کیفیت زندگی و سازگاری روانی بیماران تأثیر بگذارد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه نیرومندی من، ناگویی‌هیجانی و تصویر بدنی در افراد مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر و افراد سالم انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش از نوع علی ـ مقایسه‌ای بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر مراجعه‌کننده به مطب‌های تخصصی و فوق‌تخصصی گوارش شهرستان لاهیجان در سال 1404 و همچنین افراد سالم بود. نمونه پژوهش شامل 180 نفر (90 بیمار و 90 فرد سالم) بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل فرم غربالگری اختلالات روانی مبتنی بر DSM-5-TR، سیاهه روان‌شناختی قدرت ایگو، مقیاس ناگویی‌هیجانی تورنتو، پرسشنامه روابط چندبعدی بدن ـ خود و مقیاس فراوانی و شدت علائم روده بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیری و نرم‌افزار SPSS-26 تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس چندمتغیری نشان داد که بین دو گروه سالم و مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر در متغیرهای نیرومندی من، ناگویی‌هیجانی و تصویر بدنی تفاوت معناداری وجود دارد. بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر در مقایسه با افراد سالم نمرات پایین‌تری در نیرومندی من و تصویر بدنی و نمرات بالاتری در ناگویی‌هیجانی کسب کردند. اثر گروه بر نیرومندی من (59/32=F)، ناگویی‌هیجانی (44/33=F) و تصویر بدنی (04/17=F) در سطح 001/0>P معنادار بود. همچنین مقادیر اتای جزئی نشان داد که متغیر گروه سهم قابل‌توجهی در تبیین واریانس متغیرهای وابسته دارد.

نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش نشان داد که بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر از نظر شاخص‌های روان‌شناختی در وضعیت آسیب‌پذیرتری نسبت به افراد سالم قرار دارند. این نتایج بر اهمیت توجه به مداخلات روان‌شناختی، به‌ویژه در حوزه تنظیم هیجان، تقویت نیرومندی من و بهبود تصویر بدنی در فرایند درمان و مدیریت بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر تأکید می‌کند.