بررسی نقش میانجی‌گری شفقت به خود در رابطه بین ناگویی هیجانی و خودارزشیابی مرکزی با نشانه‌های افسردگی در مراجعین مراکز مشاوره شهر مشهد

چکیده

مقدمه و هدف: افسردگی می‌تواند باعث افت ویژگی‌های روان‌شناختی در مراجعین مراکز مشاوره شود. بنابراین، هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی‌گری شفقت به خود در رابطه بین ناگویی هیجانی و خودارزشیابی مرکزی با نشانه‌های افسردگی در مراجعین مراکز مشاوره شهر مشهد بود.

روش‌شناسی: این پژوهش مقطعی از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش همه مراجعین مراکز مشاوره شهر مشهد در بازه زمانی شهریور تا آذر سال 1404 بودند که از میان آنها 213 نفر با روش نمونه‌گیری در دسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های ناگویی هیجانی تورنتو (بگبی و همکاران، 1994)، خودارزشیابی مرکزی (جاج و همکاران، 2003)، شفقت به خود (نف، 2003) و نسخه دوم افسردگی بک (بک و همکاران، 1996) بودند. داده‌های این پژوهش با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند.

یافته‌ها: یافته‌های این پژوهش نشان داد که مدل ناگویی هیجانی و خودارزشیابی مرکزی با افسردگی از طریق میانجی‌گری شفقت به خود برازش مناسبی داشت. در این مدل، اثر مستقیم ناگویی هیجانی، خودارزشیابی مرکزی و شفقت به خود بر افسردگی در مراجعین مراکز مشاوره و اثر غیرمستقیم ناگویی هیجانی و خوارزشیابی مرکزی بر افسردگی از طریق میانجی‌گری شفقت به خود در آنان معنادار بود (001/0>P).

نتیجه‌گیری: طبق نتایج این مطالعه، برای کاهش نشانه‌های افسردگی در مراجعین مراکز مشاوره می‌توان از طریق کارگاه‌های آموزشی زمینه را برای کاهش ناگویی هیجانی و افزایش خودارزشیابی مرکزی و شفقت به خود فراهم نمود.