بررسی تأثیر مدیریت مبتنی بر روابط انسانی در دانشگاه بر اثربخشی تعلیم و تربیت و سلامت روانی و اجتماعی دانشجویان

چکیده

مقدمه و هدف: هدف این پژوهش بررسی تأثیر مدیریت مبتنی بر روابط انسانی در دانشگاه بر اثربخشی تعلیم و تربیت و سلامت روانی و اجتماعی دانشجویان است.

روش‌شناسی: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی با رویکرد مدل‌یابی روابط علی انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه‌های دولتی و غیردولتی شهر تهران بود که با روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد مدیریت مبتنی بر روابط انسانی، اثربخشی تعلیم و تربیت، سلامت روانی و سلامت اجتماعی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون و مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام گرفت.

یافته‌ها: نتایج نشان داد مدیریت مبتنی بر روابط انسانی تأثیر مثبت و معناداری بر اثربخشی تعلیم و تربیت دارد. همچنین این نوع مدیریت توانست سلامت روانی و سلامت اجتماعی دانشجویان را به‌طور معنادار پیش‌بینی کند. روابط بین اثربخشی تعلیم و تربیت با سلامت روانی و اجتماعی نیز مثبت و معنادار بود. شاخص‌های برازش مدل معادلات ساختاری نشان داد مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است و روابط مفهومی پژوهش به‌طور تجربی تأیید می‌شود.

نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد مدیریت مبتنی بر روابط انسانی نقش کلیدی در ارتقای کیفیت آموزش دانشگاهی و بهبود سلامت روانی و اجتماعی دانشجویان ایفا می‌کند و می‌تواند به‌عنوان راهبردی مؤثر در سیاست‌گذاری و مدیریت آموزش عالی مورد توجه قرار گیرد.