اثربخشی طرحواره‌درمانی بر اجتناب تجربه‌ای، تحمل بلاتکلیفی و انعطاف‌پذیری شناختی در بیماران مبتلا به افسردگی اساسی

نویسندگان

    ام البنی مختاری نهال کارشناسی ارشد روانشناسی شخصیت، گروه روانشناسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
    افسانه صامتی‌فر * کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران afsaneh.sameti@gmail.com
    مریم کاویانی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
    سمیه چراغی کارشناسی ارشد روانشناسی شخصیت، گروه روانشناسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

کلمات کلیدی:

طرحواره‌درمانی, اجتناب تجربه‌ای, تحمل بلاتکلیفی, انعطاف‌پذیری شناختی, افسردگی اساسی

چکیده

مقدمه و هدف: اختلال افسردگی اساسی با مشکلاتی نظیر اجتناب تجربه‌ای، تحمل پایین بلاتکلیفی و انعطاف‌ناپذیری شناختی همراه است که در تداوم و تشدید نشانه‌های افسردگی نقش مهمی ایفا می‌کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره‌درمانی بر اجتناب تجربه‌ای، تحمل بلاتکلیفی و انعطاف‌پذیری شناختی در بیماران مبتلا به افسردگی اساسی انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری دوماهه همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به افسردگی اساسی مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و کلینیک‌های روان‌شناختی شهر تهران در سال 1403 بود. تعداد 40 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پذیرش و عمل نسخه دوم، مقیاس تحمل بلاتکلیفی و پرسشنامه انعطاف‌پذیری شناختی بود. گروه آزمایش طی 12 جلسه 90 دقیقه‌ای تحت مداخله طرحواره‌درمانی قرار گرفت و گروه کنترل در فهرست انتظار باقی ماند. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر مختلط و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS-27 تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد که اثر زمان، گروه و تعامل زمان و گروه برای متغیرهای اجتناب تجربه‌ای، تحمل بلاتکلیفی و انعطاف‌پذیری شناختی معنادار بود (0.001>P). یافته‌ها نشان داد که طرحواره‌درمانی موجب کاهش معنادار اجتناب تجربه‌ای و تحمل بلاتکلیفی و افزایش معنادار انعطاف‌پذیری شناختی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. همچنین، نتایج آزمون بونفرونی نشان داد که تفاوت بین مراحل پیش‌آزمون با پس‌آزمون و پیگیری معنادار بود، در حالی که تفاوت بین مراحل پس‌آزمون و پیگیری معنادار نبود که بیانگر پایداری اثرات درمان در مرحله پیگیری است.

نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان داد که طرحواره‌درمانی می‌تواند به‌عنوان مداخله‌ای مؤثر در کاهش اجتناب تجربه‌ای و تحمل بلاتکلیفی و همچنین افزایش انعطاف‌پذیری شناختی در بیماران مبتلا به افسردگی اساسی مورد استفاده قرار گیرد. این رویکرد از طریق اصلاح طرحواره‌های ناسازگار اولیه و افزایش پذیرش هیجانی، زمینه بهبود پایدار عملکرد شناختی و هیجانی بیماران را فراهم می‌کند.

دانلودها

دسترسی به دانلود اطلاعات مقدور نیست.

چاپ شده

۱۴۰۳/۰۶/۲۰

ارسال

۱۴۰۳/۰۴/۰۹

بازنگری

۱۴۰۲/۰۶/۰۳

پذیرش

۱۴۰۲/۰۶/۱۲

شماره

نوع مقاله

مقالات

ارجاع به مقاله

مختاری نهال ا. ا.، صامتی‌فر ا.، کاویانی م. .، و چراغی . س. . (1403). اثربخشی طرحواره‌درمانی بر اجتناب تجربه‌ای، تحمل بلاتکلیفی و انعطاف‌پذیری شناختی در بیماران مبتلا به افسردگی اساسی. روان‌شناسی انگیزش، رفتار و سلامت، 2(2)، 1-15. https://jpmbh.com/index.php/jpmbh/article/view/303

مقالات مشابه

11-20 از 173

همچنین برای این مقاله می‌توانید شروع جستجوی پیشرفته مقالات مشابه.