مقایسه اثربخشی مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد و واقعیت درمانی بر افزایش خودکارآمدی در دانش‌آموزان دارای تجربه شکست عاطفی

چکیده

مقدمه و هدف: تجربه شکست عاطفی باعث افت خودکارآمدی می‌شود و باید با استفاده از روش‌های درمانی موثر به‌دنبال بهبود خودکارآمدی در آنان بود. بنابراین، هدف این مطالعه، مقایسه اثربخشی مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد و واقعیت درمانی بر افزایش خودکارآمدی در دانش‌آموزان دارای تجربه شکست عاطفی بود.

روش‌شناسی: این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش همه دانش‌آموزان دختر دوره دوم متوسطه دارای تجربه شکست عاطفی شهرستان پردیس تهران در سال تحصیلی 4-1403 بودند که از میان آنان 90 نفر با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه مساوی جایگزین شدند. هر یک از گروه‌های آزمایش 8 جلسه 60 دقیقه‌ای به‌ترتیب تحت مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد و واقعیت درمانی قرار گرفتند و گروه کنترل در لیست انتظار برای مداخله ماند. داده‌ها با سیاهه ضربه عشق و مقیاس خودکارآمدی گردآوری و با روش‌های تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS-26 در سطح معناداری 05/0 تحلیل شدند.

یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که هر دو روش مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد و واقعیت درمانی بر افزایش خودکارآمدی در دانش‌آموزان دارای تجربه شکست عاطفی موثر بودند و نتایج در مرحله پیگیری نیز حفظ شد (05/0>P). همچنین، بین اثربخشی روش‌های مداخله در افزایش خودکارآمدی در آنان تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0P>).

نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، مشاوران و درمانگران برای افزایش خودکارآمدی در دانش‌آموزان دارای تجربه شکست عاطفی می‌توانند از هر دو روش مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد و واقعیت درمانی در کنار سایر روش‌های درمانی موثر استفاده کنند.