اثربخشی آموزش خودشفقت‌ورزی بر احساس تنهایی و تاب‌آوری زنان خشونت‌دیده خانگی

چکیده

مقدمه و هدف: خشونت خانگی در زنان باعث افزایش احساس تنهایی و کاهش تاب‌آوری زنان خشونت‌دیده خانگی می‌شود. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش خودشفقت‌ورزی بر احساس تنهایی و تاب‌آوری زنان خشونت‌دیده خانگی انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه پژوهش حاضر همه زنان خشونت‌دیده خانگی مراجعه‌کننده به مراکز حمایتی شهر سمنان در نیمه دوم سال 1403 بودند. حجم نمونه شامل 28 زن بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه 14 نفری جایگزین شدند. گروه آزمایش 6 جلسه 120 دقیقه‌ای تحت آموزش خودشفقت‌ورزی قرار گرفت و گروه گواه در لیست انتظار برای مداخله ماند. ابزارهای پژوهش حاضر شامل پرسشنامه خشونت علیه زنان (سازمان بهداشت جهانی، 1997)، نسخه کوتاه مقیاس احساس تنهایی عاطفی و اجتماعی برای بزرگسالان (دی‌توماسو و همکاران، 2004) و مقیاس تاب‌آوری (کونور و دیویدسون، 2003) بودند. داده‌های این پژوهش با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم‌افزار SPSS-25 تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج پژوهش حاضر حاکی از آن بود که بین زنان خشونت‌دیده خانگی گروه‌های آزمایش و گواه در هر دو متغیر احساس تنهایی و تاب‌آوری تفاوت معناداری وجود داشت. به عبارت دیگر، آموزش خودشفقت‌ورزی باعث کاهش احساس تنهایی و افزایش تاب‌آوری زنان خشونت‌دیده خانگی شد (001/0P<).

نتیجه‌گیری: طبق نتایج مذکور، مشاوران و درمانگران می‌توانند از روش آموزش خودشفقت‌ورزی در کنار سایر روش‌های آموزشی موثر برای کاهش احساس تنهایی و افزایش تاب‌آوری در گروه‌های آسیب‌پذیر از جمله زنان خشونت‌دیده خانگی استفاده نمایند.