اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر خودکارآمدی جنسی و ترس از صمیمیت در زوجین دارای تعارضات زناشویی مزمن

چکیده

مقدمه و هدف: با توجه به نقش اساسی خودکارآمدی جنسی و ترس از صمیمیت در کیفیت روابط زناشویی و تشدید تعارضات مزمن، این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر این دو سازه کلیدی انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود که بر روی ۴۵ زوج دارای تعارضات زناشویی مزمن مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر تهران انجام شد؛ شرکت‌کنندگان به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند، گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای مداخله درمان شناختی رفتاری دریافت کرد و داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد خودکارآمدی جنسی و ترس از صمیمیت جمع‌آوری و با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون بونفرونی تحلیل شد.

یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد که اثر تعامل زمان و گروه بر خودکارآمدی جنسی (F=54.11, p<0.01, η²=0.56) و ترس از صمیمیت (F=46.73, p<0.01, η²=0.51) معنادار است و آزمون بونفرونی نیز افزایش معنادار خودکارآمدی جنسی و کاهش معنادار ترس از صمیمیت را در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل تأیید کرد.

نتیجه‌گیری: درمان شناختی رفتاری می‌تواند به‌عنوان مداخله‌ای مؤثر در افزایش خودکارآمدی جنسی و کاهش ترس از صمیمیت در زوجین دارای تعارضات زناشویی مزمن مورد استفاده قرار گیرد و به بهبود کیفیت روابط زناشویی کمک نماید.