پیش‌بینی نگرش به پیمان‌شکنی زناشویی بر اساس دلزدگی زناشویی و احساس تنهایی

چکیده

مقدمه و هدف: پیمان‌شکنی زناشویی یکی از آسیب‌زاترین پدیده‌ها در روابط زوجین است که می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای در ابعاد فردی، عاطفی و خانوادگی ایجاد کند. پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی نگرش به پیمان‌شکنی زناشویی بر اساس دلزدگی زناشویی و احساس تنهایی در زنان متأهل مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر تنکابن انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش از نوع کاربردی و با روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی زنان متأهل مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر تنکابن در سال 1404 بود که از میان آنان 120 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس نگرش به پیمان‌شکنی زناشویی مارک واتلی (2006)، مقیاس دلزدگی زناشویی پاینز (1996) و فرم کوتاه مقیاس احساس تنهایی اجتماعی-عاطفی بزرگسالان دی‌توماسو و همکاران (2004) بود. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین دلزدگی زناشویی و نگرش به پیمان‌شکنی زناشویی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=0.305, p<0.01). همچنین، احساس تنهایی با نگرش به پیمان‌شکنی زناشویی همبستگی مثبت و معناداری داشت (r=0.281, p<0.01). نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که دلزدگی زناشویی توان پیش‌بینی نگرش به پیمان‌شکنی زناشویی را دارد (F=12.192, p=0.001) و با ورود متغیر احساس تنهایی، میزان تبیین واریانس نگرش به پیمان‌شکنی افزایش یافت (R²=0.126). یافته‌ها بیانگر آن بود که افزایش دلزدگی زناشویی و احساس تنهایی با نگرش مثبت‌تر نسبت به پیمان‌شکنی زناشویی همراه است.

نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش، دلزدگی زناشویی و احساس تنهایی از عوامل روان‌شناختی مهم در شکل‌گیری نگرش مثبت به پیمان‌شکنی زناشویی محسوب می‌شوند. بنابراین، توجه به این متغیرها در برنامه‌های مشاوره‌ای، آموزش مهارت‌های ارتباطی و مداخلات پیشگیرانه می‌تواند نقش مؤثری در تقویت روابط زناشویی، افزایش صمیمیت و کاهش گرایش به پیمان‌شکنی زناشویی داشته باشد.